Zo goed in haar sport, maar ook zo gewoon, toegankelijk, spontaan en eerlijk. Laat Leontien van Moorsel – of gewoon ‘Tinus’ – haar verhaal doen over de unieke wielercarrière die ze achter de rug heeft, en je hoort een bestseller in het gesproken woord. Recht voor z’n raap, maar ook moeiteloos haar eigen zwaktes blootleggend vertelt ze de geschiedenis van een doodgewoon dorpsmeisje dat leuk kon fietsen en bijna spelenderwijs niet zo heel lang daarna schouder aan schouder reed met de beste rensters in de wereld.

Dat ging heel lang goed. Soms kende Leontien perioden waarin ze de koersen won die ze wilde winnen. Succes op bestelling. Het leek alsof het vanzelf ging, maar hoe deze sterke, jonge vrouw achter de coulissen van de onophoudelijke zegetocht moest knokken en zo langzaam maar zeker de bocht begon uit te vliegen, hadden weinigen in de gaten. Ze werd op een gegeven moment haar eigen grootste tegenstander. Afvallen om nóg beter te presteren bracht Leontien letterlijk en figuurlijk aan de rand van de afgrond. Ze leed aan de eetstoornis anorexia. De ziekte holde haar zowel lichamelijk als geestelijk, en in 1994 verdween ze van het wielertoneel.

De meervoudig wereldkampioene, de Sportvrouw van het Jaar, de beste renster van Nederland was  verworden tot een hulpbehoevend mens dat zich geen raad meer wist. Met de hulp van Michael (tegenwoordig haar man) leerde Leontien vervolgens hoe ze weer een normaal leven kon leiden, waarin balans de allesbepalende factor werd. Ze vocht terug en zag vanuit het diepe dal de hoge toppen weer gloren. Zo kreeg ze opnieuw, maar deze keer gezonde honger naar de racefiets. Het werd een onvergetelijke comeback, een niet eerder vertoond prijzenfestival dat haar de titel ‘Beste wielrenster ooit van Nederland’ opleverde.

Door zorgvuldig te plannen en doelen te stellen, heeft Leontien haar dromen uit zien komen.

Niet dat het zo’n vanzelfsprekendheid was. Nee, door zorgvuldig te plannen en doelen te stellen, kwam ze waar ze wilde zijn. Bovendien kon ze te allen tijde rekenen op een team van mensen die allen hun specialisme hadden. Of het nou de ploegarts betrof of de materiaalman, er werd in harmonie samengewerkt.  Ze wist goed wat druk was, maar nog beter hoe ze daarmee om moest gaan. Zo arriveerde ze aan de top. Leontien veroverde in haar tweede topsportleven – dat heel voorzichtig in de zomer van 1996 werd hervat – een handvol wereldtitels en zes Olympische medailles: drie keer goud en een keer zilver op de Spelen van Sydney (2000), een gouden en een bronzen plak in Athene (2004). Het in 2003 behaalde werelduurrecord noemde ze terecht ‘de kroon op haar carrière’ die ze in januari 2005 officieel beëindigde tijdens de Rotterdamse zesdaagse.

En nu? Nu is Leontien de moeder van Indy, een veelgevraagd spreekster voor bedrijven, en nog altijd gek van sport. ,,Een dag niet gesport is een dag niet geleefd’’, vindt ze. Bewegen op een gezonde manier, al zal ze niet ontkennen dat ze zo nu en dan nog wel de drang voelt om ‘iets’ te presteren. ,,Niet meer zo maniakaal als vroeger, dat moge duidelijk zijn. Mensen die niet (genoeg) bewegen, weten niet wat ze missen, of hoeveel extra energie het je geeft.’’

Balans en bewegen; dat zijn voor Leontien de sleutelwoorden waar het om draait!

Daarom heeft Leontien zich ingezet om met name vrouwen in beweging te krijgen. Haar jaarlijkse Ladies Rides zijn intussen uitgegroeid tot jaarlijkse fietstochten voor vrouwen met een hoog gezelligheidskarakter (‘Want ik blijf een Brabantse’) en een lage prestatiedrempel.

bio_foto1bio_foto2 bio_foto3 bio_foto4 bio_foto5 bio_foto6 bio_foto7